kamchilikalrizga ishlatarsiz deb uzattim bir menga bir qogozga qaradi yu yuzimga qarab otti nma sen meni poraxor deb oylayapsanmi yoqol jalabni bolasi meni kimga oxshatyapsan dedi dunyo kozimga qorongu bolib qoldi. Bu gapi ortiqcha edi endi qamalish ham boshqasi ham qiziq emas yuziga qarab
chiqdimikan aa deb ham oyladim lekin unaqa narsa esdan chiqmasa kerak. Uyini kalit bilan ochdi uy qorongi u yoq bu yogini korgan kishi boldim aftamotdan ochirilgan ekan eski aftamat tashlab yuborganmi yoki ataylab ochirilganmi bilmadim. Keyin uyga kirib otirdim Dilnoza opa gap boshaldi
boshanibdi. Shoxizman ortiq chidab turolmadbi nafsoniyati qozib berkingan joyidan chiqibdi yu ikkalasini ham bir zumda kallasini olibdi. Keyin yuragi siqilib akasi shaxriyorni oldiga yol olibdi shaxriyor uni shodlik bilan kutib olibdi lekin shaoxzmonda na ishtaxa na kayfiyat yoqligini sezib
Qodirjon. -Lekin men bunday ko‘p...- -Urush davri! Harbiyimiz biz uchun buyuk rahnamoyimiz Stalin uchun yurtimiz uchun qon to’kib jon berayotgan paytda bunday gaplarni qanday aytyabsan?!- Kechqurun uyga qaytayotganda Sobir yo‘lda to‘xtatdi: -Azamat haqida yangilik bor,-—dedi
ogʻiz boʻshligʻidagi retseptorlar bilan erining akasining oʻgʻlining qoʻtoʻgʻi ta’mini sezdi. Ha! Bu shunchaki asbob emas! Bu oyimning ogʻziga kirgach, rostmana qoʻtoqqa aylangandi, chamamda. Shohrux ham hikoyasining shu joyiga kelib, asbob soʻzi oʻrniga ochiq-oydin qoʻtoq soʻzini
qoʻshib, yana bir trek musiqani tugatdim. Uning oʻynoqi nigohi kuchli hayajondan shishib borayotgan emchaklarimga, bot-bot qadalib qolardi. Oha. Uning sabrsizlanib borayotgan yuzidagi, istakni koʻrish juda yoqimli. Yangray boshlagan musiqaga xos, raqsga tushishni davom ettirdim. Raqsimning
bola koʻrib, ortiqcha hazil-huzul va nozik narsalarni gaplashganim uchun aybga buyurmang. — Ayb emas, aksincha, samimiy gapirishingiz meni xursand qildi. Rostanam esimni taniganimda siz yosh kelinchak edingiz. U paytlarda qanday uyimizga kelib qolganingizni tushunmasdim ham. “Katta boʻlsang,
sxemasini aytib bermabman sizlarga: darvozaxonamizda 4 ta eshik bor. Darvozadan kirishda oʻng tarafdan birinchisi mani xonam, ikkinchi eshik esa mehmonxona. Chap tarafdagi eshiklardan birinchisi esa akamning xonasi boʻlgan. Hozir oʻqishdalar, oʻrnilariga esa u yerda Shohrux yotibdi. Keyingi
sen borsan. - Rahmat, men uchun ham. Shu zaylda bir necha daqiqa o'tirdik. - Yaxshimisan? - Har doimgidan ham - dedim boshini yelkasidan ko'tarib, yuzidan o'pib qo'yarkanman. - Endi ketamiz - deb sekin o'rnimdan turarkanman, u qo'limdan ohista o'ziga tortdi. Meni tizzasiga
tishim bilan to'sib turardim, og'iz bo'shlig'imni. - Qanchiq, biriga ko'nishga majbursan endi - deb bo'ynimdan bo'g'ib olganda, og'zimni ochib yubordim og'riqdan. U qo'tog'i og'zimga shunchaki kirib turganidan kayf qilmay, kompyuter monitori tarafga qaratdi yuzimni. "Ana shunday qilishingni