Snayper 4 (kamolov) (3-sahifa)
demang! Mana ko'rasiz, enamning ruhini shod qilaman. Nimaiki kerak bo'lsa, hammasini bajaraman! Enam rahmatli uyoqlarda mendan rozi bo'lsa bas. Yuring endi, vaqt ketmasin! Hali samolyotgayam ulgurishim kerak!..
To'fanisa opa yugurgancha ichkari uyga kirib boshiga ro'molini tang'idi-yu, Mirsolining oldiga tushdi.
* * *
— Ena, meni kechiring, — onasining qabri tepasiga tiz cho'kib so'z boshladi Mirsoli. — Mening enam ikkitaligini hozirgina bildim. Faqat siz bezovtalanmang! Sizniyam, o'sha Nastya enamniyam yaxshi ko'raman. Sizlar jannatisizlar, jannati, ena! Iltimos, izn bering! Nastya enamgayam farzandlik qilay! Burchimni ado etay! Axir, u kishidayam ayb yo'q. Meni dunyoga keltiribdi, oq sut berib boqibdi, meni yo'qotibdi, kutibdi, yig'labdi, kuyibdi! Oq sut bergan ayolni tashlab qo'ya olmayman-ku! Ammo sizning oldingizga albatta kelib turaman. Sizni juda-juda yaxshi ko'raman, sog'inaman, ena!..
To'fanisa opa ancha narida edi. Mirsoliga xalal berib qo'ymaslik uchun jimgina turar, qaytishini kutardi. Shu mahal qabrdan nariroqda, taxminan bir yarim metrcha yuqorida Orzi xolaning siymosi namoyon bo'lgandek tuyuldi. Mirsoli bu siymoni aniq ko'rdi. Ko'rdi-yu, yuragi hapriqib dast o'rnidan turdi. O'sha tomonga yurmoqchi bo'ldi. Lekin oyoqlari o'ziga bo'ysunmadi.
— Siz… Sizmisiz? — deya oldi zo'rg'a. — T-tirikmisiz, ena?..
— Yo'q! — ovoz yuqoridan emas, qabr ichkarisidan eshitilgandek bo'ldi. — Tirik emasman, bolam! Yuragimni kuydirvording-ku yig'layverib! Yig'lamagin! O'sha o'ris enangni tashlama! Mehr ber, mehr!..
Tovush tingani hamono yuqoridagi siymo ham g'oyib bo'ldi. Mirsoli esa baribir o'ziga kela olmasdi. Qo'rqibmi, yoki hayjonlanibmi, ehtiyotkorona ortga tislandi. O'zi sezmagan holda bilgan duolarini o'qidi va orqalay-orqalay ammasi yoniga bordi.
— Amma, men… Enamni ko'rdim, ha, ko'rdim! — dedi u To'fanisa opani quchoqlab. — U bilan gaplashdim, gaplashdim!
— Qo'y, yig'lama, qo'zim, yig'lama, — Mirsolining yelkasini silay-silay yupatardi ammasi. — Xudoyimning qudrati bilan senga ko'rinish bergandir-da kelinoyim! Manavinaqangi marmarlar bilan go'rini yasatib qo'yganingdan xursand bo'lib ketgandir-da! Qorong'i go'ri nurga to'lsin iloyim!
— Enam o'ris enangni tashlama dedi, amma! Mana shu quloqlarim bilan eshitdim ovozini!
— Bo'pti, yur, ketaylik endi, — Mirsolini oldinga yetakladi To'fanisa opa. — Tashlama degan bo'lsa, tashlamagin! Enang-da uyam!
— Be, amma, — yig'i aralash so'zlanardi hanuz Mirsoli. — Tashlash nimasi? Men Nastya enamni koshonaga ko'chirib o'taman. Qishloqqayam opkelaman, mana ko'rasiz! Enamning qabriga opkelib, gaplashtiraman!..
— Niyatingga yetkazsin, — mahzun javob qildi To'fanisa opa ichi kuyganini sezdirmaslik uchun majburan jilmayish qilib. — Sen dunyoda eng yaxshi qondoshimsan! Seni xudoyimning o'zi begona yurtlarda ofatlardan asrasin!..
Mirsoli o'sha kuniyoq samolyotga o'tirib ortga qaytdi. Yosh qalbi nimalar bo'layotganini anglab ulgurmagan bo'lsa-da, hayajonlanar, kuni kecha odam o'ldirganini, murdalarga qarab sovuq so'zlaganini, melisalardan narilay-narilay yurganini ham unutib, xuddi yettinchi osmonda parvoz qilayotgan erkin qush kabi to'lqinlanishdan tiyila olmasdi.
Manzilga yetgach, tanish kvartiraga kirdi-yu, narsalarini bir chetga irg'itib, ko'zlariga ishonmay, hayratdan tosh qotib qolgan Nastya xolani mahkam quchoqladi va qulog'iga shivirladi:
— Enajonim!
(davomi bor)
Olimjon HAYIT